Γυρνώντας τη σκέψη μου χρόνια πριν, θυμάμαι ένα μικρό παιδάκι να παίζει με μια μπάλα, σε μια αυλή ενός σχολείου. Αυλή στρωμένη με χώμα, με πολλές πέτρες και ανωμαλίες στο έδαφος, εμπόδια που σε ανάγκαζαν να αποκτάς μια ειδική σχέση με τη μπάλα. Βλέπω επίσης, αυτό το παιδάκι να χτυπά με επιμονή μια μπάλα, ατέλειωτες ώρες σε ένα τοίχο… Θυμάμαι πόσες σκέψεις και εικόνες φανταστικές, δημιουργούσε στο μυαλό του, αυτές τις ώρες που απέναντι σε ένα τοίχο ή ανάμεσα στις πέτρες και τα δέντρα... Η μπάλα ήταν όλος ο κόσμος του. Φανταστικός και πραγματικός!
Στην αυλή του δημοτικού σχολείου για πολλά χρόνια, με τον καλό μου φίλο Δημήτρη, εκτός από τα ατελείωτα ‘’διπλά’’ ανάμεσα στις γειτονιές, τις τάξεις, τις ηλικίες, τις ομάδες που υποστηρίζαμε, παίζαμε συνεχώς μορφές 1vs1, με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Και όταν βράδιαζε ή το χειμώνα που έβρεχε που έπρεπε να μείνω μέσα, είχα τον τοίχο μου!
Όταν μεγάλωσα και ασχολήθηκα με την προπονητική, συνειδητοποίησα πως μέσα σε αυτό το δωμάτιο η τεχνική, η ταχύτητα αντίδρασης και η αντίληψή μου βελτιώθηκαν πολύ. Η συναρμογή μου σε αυτή την αυλή με τις λακκούβες και τις πέτρες, κάθε μέρα έπαιρνε ερεθίσματα βελτίωσης. Το παιχνίδι με το Δημήτρη, μου έδωσε κάθε μορφή ατομικής αμυντικής και επιθετικής τακτικής. Τα ‘’διπλάκια’’ με μεγαλύτερα παιδιά, κίνητρο να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο! Να τα φτάσω, να γίνω ισάξιος, αποδεκτός! Όταν τα μεγαλύτερα παιδιά διάλεγαν έναν μικρότερο, να συμπληρώσει τις ομάδες τους, ήταν η στιγμή του θριάμβου!
Μικρός δεν είχα προπονητή… Σήμερα για καλή μας τύχη, τα παιδιά στην συντριπτική τους πλειοψηφία, μπορούν να αθληθούν οργανωμένα, από εκπαιδευμένους-καταρτισμένους προπονητές. Οι γνώσεις υπάρχουν και περιέχουν όχι μόνο την φυσιολογική επιστημονική εξέλιξη, αλλά και πολλά από αυτά που υπήρχαν στο παρελθόν και θεωρήθηκαν σημαντικά για την εξέλιξη των παιδιών. Γιατί οι εμπειρίες αξιολογήθηκαν, τα αποτελέσματα από την πραγματικότητα μιας άλλης εποχής, αναλύθηκαν και μπήκαν στην εκπαιδευτική οργανωμένη διαδικασία. Ωστόσο, θεωρώ πως δεν δίνουμε στην πράξη τη βαρύτητα και τη σημασία που απαιτείται, σε όσα μαθαίνουμε. Σε ένα ποσοστό σίγουρα επιμένουμε ακόμα λάθος… Συχνά επιστρέφουμε μόνο στην εμπειρία, στον εύκολο δρόμο, στο πρόσκαιρο αποτέλεσμα, που αποτελεί εγγυημένα την καταστροφή της εξέλιξης των παιδιών! Ο τρόπος προπόνησης, η επέμβαση του προπονητή στο παιχνίδι και η φαντασία του μικρού ποδοσφαιριστή συχνά έρχονται σε αντιπαράθεση. Βλέπουμε τη δημιουργικότητα να εξαφανίζεται, την ευθύνη να μην βρίσκει κάτοχο. Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να μάθεις από το λάθος, να επανέλθεις από την ήττα, να χτίσεις μια προσωπικότητα δυνατή. Να βρίσκεις λύση στο ποδόσφαιρο και στη ζωή. ‘’Να αγαπάς την ευθύνη’’ είπε ο Νίκος Καζαντζάκης.
Αν δούμε τα πράματα πιο απλά, έχουμε πλέον όλα τα εργαλεία για να εκπαιδεύσουμε με ουσία, ρεαλισμό και την ευθύνη του ''προτύπου'', τους μελλοντικούς ολοκληρωμένους ανθρώπους και αθλητές. Να τους βοηθήσουμε να γίνουν ισορροπημένοι κι ευτυχισμένοι. Να τους χτίσουμε ικανούς να αντέξουν στις δυσκολίες και να στοχεύουν πάντα στο καλύτερο. Αυτή είναι η ευθύνη και η αποστολή μας σαν προπονητές παιδιών. Ταλέντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Πάντα κάποια θα ‘’χάνονται’’ και ένα μικρό ποσοστό θα γίνονται επαγγελματίες, ποδοσφαιρικοί αστέρες που θα θαυμάζουμε. Το ποσοστό μπορεί να διαφοροποιηθεί από τη διαδικασία, ναι. Αυτό όμως που μπορεί εντυπωσιακά να αλλάξει, αν το θέλουμε πραγματικά εμείς που αγαπάμε το άθλημα, είναι το πόσα από αυτά τα παιδιά θα γίνουν άνθρωποι σωστοί, με αξίες και προσωπικότητα δυνατή! Φίλαθλοι που θα γεμίζουν τα γήπεδα, αθλητές για μια ζωή! Ειδικά στη χώρα μας το έχουμε τόσο ανάγκη…
Βασίλης Παπαδάκης
Σημ.: Αποσπασμα εισαγωγής από το βιβλίο ''Προπονώντας παιδιά''
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου